Навіны Аналітыка

Краіна маленькіх людзей

Краіна маленькіх людзей

3743 праглядаў Гомель
Навіна аб тым, што пад Віцебскам улады знеслі вёску, выставіўшы людзей з пажыткамі з родных дамоў фактычна без папярэджання, выклікала абурэнне. Між тым, такі паварот, на думку сябра Рады Руху «За Свабоду» Пятра Кузняцова, цалкам лагічны.

Няма нічога жудасней непаслядоўнай, непрадказальнай, безадказнай улады, якой пляваць на ўсялякія нормы, правілы, і на любую мараль. Няма нічога жудасней, чым вымятацца на мароз з рэчамі, не падрыхтаваўшыся да гэтага як трэба, толькі таму, што нехта гэтага захацеў, хоць, яшчэ раней, гэты ж умоўны "хтосьці", не захацеў вырашыць усе праблемныя пытанні ціха, не спяшаючыся і бязбольна.

Фота працэсу разбурэння і ўжо разбуранай вёскі, якая б гэта вёска не была і якой бы ні была прычына гэтага варварства, выклікае толькі адну асацыяцыю – гады фашысцкай акупацыі. Напэўна, гэта ў нас на генетычным узроўні. І ўжо надакучыла, кожны раз у падобных сітуацыях, успамінаць словы самі-ведаеце-каго аб тым, што "не ўсё так дрэнна было пры Адольфа Гітлеры". Бо падставы ўспамінаць гэтыя словы здараюцца, на жаль, усё часцей.

Любы дыктатар, па азначэнні – самадур. Улада разбэшчвае, а абсалютная ўлада разбэшчвае абсалютна – яшчэ адна банальнасць, ужо набіла аскому. Але любая банальнасць – гэта мудрасць і праўда. Менавіта таму яе ўвесь час паўтараюць, у выніку чаго звычайная фраза банальнасцю і становіцца.

Праўда ў нашым выпадку складаецца ў тым, што краінай кіруюць людзі, гатовыя знішчыць, спаліць, пусціць па ветры цэлы населены пункт толькі таму, што ён не падыходзіць пад новы "Майбах", на якім міма будзе пралятаць на велізарнай хуткасці кіраўнік. Неяк так гэта супала, што практычна ў адзін час мы ўбачылі "прэзідэнта" беднай краіны, адной з самых бедных у Еўропе, краіны – сусветнага рэкардсмена па інфляцыі і абясцэньванні нацыянальнай валюты, на самым дарагім серыйным аўтамабілі свету, і ў гэты ж час даведаліся, што жабракоў жыхароў гэтай жа беднай краіны абрабавалі "народныя ўлады". Менавіта абрабавалі, таму што, як вынікае з паведамленняў СМІ, замест знесеных дамоў ім прапануюць кватэры (якія яшчэ трэба даводзіць да розуму, між іншым, бо праз 4 гады немінучы працэс "ўсаджвання дома", што ведаюць усе, хто нядаўна перасяляўся ў новае жыллё), а замест гаспадарчых пабудоў і садоў – нічога.

Такі твар бязглуздай, у сэнсе – бязмежнай феадальнай улады. Поўнае грэбаванне правам уласнасці, поўная непавага, адсутнасць разумення патрэб звычайных, бедных, нярэдка – забітых, людзей. Такі твар абсалютнай улады – улады самадураў.

Але, у рэшце рэшт, ці магло быць па-іншаму? А, ведаеце, магло ... Усё было б зусім па-іншаму, калі б у 1996 годзе жыхары гэтай жа вёскі не прагаласавалі на рэферэндуме за тое, каб прадстаўнікоў мясцовай улады прызначаў сам Лукашэнка.

І абраны, і неабраны губернатар заўсёды думае аб тым, як утрымацца на пасадзе. Розніца паміж імі ў тым, што абраны губернатар павінен падабацца выбаршчыкам, а неабраныя – выбаршчыку.

Таму – такі вынік.

А трагедыя для Беларусі заключаецца ў тым, што за такі вынік жыхары гэтай вёскі прагаласавалі САМІ. Таму што гэтыя рэчы, у прынцыпе, цалкам лагічныя і прадказальныя для любой абсалютнай, феадальнай па сваёй сутнасці, улады.

Сапраўдная праблема складаецца ў тым, што Беларусь – краіна маленькіх людзей. Комплексы маленькага чалавека ўмела эксплуатуюцца гэтай уладай яшчэ з таго моманту, калі ўладай яна не з'яўлялася. "Я – прэзідэнт, і я за ўсё адказваю, і кіраваць абласцямі павінны людзі прэзідэнта, каб быў вынік, а я адказваю", – такі, па сэнсе, мэсэдж, паслаў ім ЁН, і яны радасна ўхапіліся за гэтую ідэю. Скінуць з сябе лішнюю адказнасць, аддаць яму, раз ён так прагне, усе паўнамоцтвы, бо ён – АДКАААЗВАААЕЕ... "А мы людзі маленькія, наша хата з краю".

Уласна кажучы, так заўсёды ў гісторыі і было. Маленькія людзі ахвотна прызнавалі над сабой уладу "вялікіх", каб гэтыя "вялікія" потым над імі ж і здзекаваліся.

І я нават ведаю, магу з дакладнасцю сказаць, дзе ахвяра наступнага падобнага самавольства. Каго ў наступны раз выганяць з хаты. Каго прызначаць вінаватым і расстраляюць за злачынства, якое здзейсніла ўлада, у каго забяруць бізнэс, у каго згвалцяць жонку, каго паб'юць дубінкамі і каму зробяць "ластаўку" у аддзяленні дзеля плану па раскрывальнасці. Каго беспакарана падмануць на будаўніцтве жылля, каго незаконна звольняць, каго, наадварот, прывяжуць да працоўнага месца. Каго пазбавяць ільгот, каму не кампенсуюць згарэлыя ад інфляцыі ўклады, каму схлусяць, у каго выкрадуць.

Усе ахвяры будучых злачынстваў улады – вакол, яны побач, і яны – сярод "маленькіх людзей". Чыя хата, як вядома, з краю, а хаты з краю рабуюць першымі. Яшчэ адна настолькі неаспрэчная ісціна, што ўжо набіла аскому банальнасцю.

Усе будучыя ахвяры сярод тых, хто цяпер робіць выгляд, што тое, што здарылася пад Віцебскам яго не тычыцца. "Ну, нашу вёску не знясуць, мы ж людзі такія маленькія, што да нас Лукашэнка зроду не прыязджаў і ніколі не прыедзе".

Спаборніцтва маленькіх: хто менш? ..

Маленькія людзі без зброі – не людзі.
Маленькія людзі без зброі – мішэні.
В. Высоцкі

Вялікія людзі моцныя і без зброі. Духам, воляй, розумам і сваёй слушнасцю.

Беларусы. Можа, пара расці?

Пётр Кузняцоў для www.belaruspartizan.org

Каментары наведвальнікаў

Імя: не абавязкова
E-mail: не абавязкова
Каментар:
    спіс каментароў пусты

Апошнія навіны